Oké,ik schijn een soort van straf te hebben gekregen en zit nu dus in mijn bench te schrijven. Overigens wel met mijn rug naar het deurtje toe want mijn broer,Pepper,loopt steeds voorbij met een irritant lachje op zijn bek.

We zijn vanmiddag naar het bos geweest en dat is altijd dikke pret. Voordat ons baasje de riemen losmaakt zegt ze altijd dat we goed moeten luisteren en dat beaam ik meestal met een lik over haar neus. Pepper begint dan direct met het bouwen van een hut. Alle takken en boomstammen, bij voorkeur 2 of 3 keer groter dan hijzelf, worden in een record tempo verzameld en na een paar kilometer is hij dan ook meestal bekaf. Dan verandert hij van tactiek en begint met de ondergrondse hut.

Ik ren veel liever met een bal of een stok die mijn baasje steeds weggooit. Heb ik de bal gevonden dan wacht ik gewoon tot zij er ook is en ben ik uitgerust voor de volgende keer. Maar goed, op een gegeven moment, ik deed een plasje,staat er daar toch een konijn op een meter of vijf bij me vandaan, mij een partij uit te lachen. Razendsnel heb ik mijn harde schijf herladen tot de zoekmachine bij 'instinct' en 'neus' was aangekomen en de jacht was geopend. Dit is echt niet makkelijk hoor in het bos waar wij altijd wandelen,want die konijnen schijnen geen hol te hebben en verbergen zich dus in het kreupelhout,waar ik iedere keer omheen moet rennen om ze te pakken. En als ik er dan ben lopen ze er in tegenovergestelde richting uit.

Na een uurtje of zo dacht ik...ach bekijk het ook maar,ik ga wel iets anders doen. Achter een paar bosjes vandaan zie ik mijn baasje op een boomstronk zitten met een zakdoek in haar hand,helemaal verdrietig. Pepper,die sukkel,stond tegen haar op d'r tranen af te likken en begon verschrikkelijk te overdrijven toen hij mij in de gaten kreeg. Zei mijn baasje tegen hem."Als Quibus niet komt moet jij zijn brokjes maar opeten hoor!",en hij begon me toch te zwaaien met dat staartje van hem.

Ze pakte een zakje en af hem een paar brokjes. Dat ging me echt te ver. Had ik me daar een slag in de rondte gerend in het bos en dan krijgt die kleine mijn beloning. Dus al blaffend heb ik duidelijk gemaakt dat dat niet de bedoeling was. Heb je wel eens een baasje gezien wat boos en blij tegelijk is? "Waar was je nou"! riep ze uit. Ik had mijn bek vol brokjes dus zei ik maar niet dat er geen straatnaambordjes zijn in het bos.

Op de terugweg in de auto,toen ik eigenlijk het liefst wilde gaan slapen,heeft ze heel de weg zitten preken. Dat ik een voorbeeld aan Pepper moest nemen, dat ik een ondeugende hond ben en dat ze zo blij was dat ik nog leefde.

Thuisgekomen,zonder slaap,ben ik met mijn laatste restje energie naar de boekenkast gelopen heb het woordenboek uit de boekenkast gekrabd en begon verwoed te zoeken naar het woord instinct,zodat mijn baasje zou begrijpen dat de lessen van mijn voorvaderen,in het bos tenminste,voorrang hebben op die van haar.

Tsja,en nu zit ik hier te schrijven. Op de achtergrond hoor ik mijn baasje tegen iemand zeggen dat ze toch weer een cursus elementaire gehoorzaamheid overweegt te gaan volgen met mij.

Morgenochtend breng ik gewoon de ochtendkrant op bed. Wedden dat dan alles vergeten en vergeven is.

Quibus.