Een paar weken geleden heb ik een vriendin van een vriend van een vriend van mij ontmoet op het strand. Zij was daar,net als wij,aan het spelen met een stok.
Zoals je wellicht weet gaan baasjes dan met elkaar staan kletsen en moeten wij extra ons best doen om aandacht te krijgen.

Tubbe,zo heet de hond die aan het spelen was,is een border collie en zij ging iedere keer op haar buik voor d’r baas liggen en keek hem dan net zolang aan totdat hij de stok weer in het water gooide. Heel bijzonder vond ik hoe zij steeds weer in de “wachtstand”ging,omdat Quibus en ik er hele andere gewoontes op na houden.Voor mij geldt dat ik op een paar meter afstand blijf,het baasje moet ook bewegen nietwaar,en daar mijn wolvenkreet oefen.(Ik ben weliswaar een tenor maar het lijkt best wel)
Quibus daarentegen gaat struinen. Stiekem over zijn schouder kijkend loopt hij steeds verder weg,op zoek naar nieuw avontuur. Dat deed hij deze keer dus ook.
Ons baasje had het op een gegeven moment in de gaten en riep heel hard.”Quibus hier!” Hij deed of hij oostindisch doof was en ja hoor ze riep weer.
Ik begon inwendig al te lachen want normaal gesproken is het dan mijn baasje die over het strand sjokt op zoek naar Quibus.

Deze keer gebeurde er echter iets geks. Tubbe,de border collie,stond op en rende hard naar Quibus toe. Bij hem aangekomen begon ze om hem heen te cirkelen,op zo’n manier dat hij geen kant op kon. Sterker nog hij draaide zich om en kwam meter voor meter terug lopen.Hij was totaal overrompeld volgens mij maar speelde het spel maar mee vertelde hij me later.
Ons baasje ging naar Tubbe toe,aaide haar over de bol en zei:”goed zo Tubbe”. De baas van Tubbe zei echter:”Tubbe,gekke hond, Quibus is toch geen schaap”.

Afijn,een paar dagen later waren we aan het wandelen en liepen we langs een kleine boomgaard. En daarin liepen een stuk of acht schapen. “Kijk jongens,schapen”zei ons baasje. Quibus,die vond dat hij die dag op het strand toch een beetje voor aap had gestaan,piepte onder het hek door richting schapen.
Luidt blaffend ging hij tegenover een schaap staan en toen die niets anders deed dan Beh,Beh roepen begon Quibus rare sprongen te maken. Hier werden de schapen onrustig van en als één man begonnen ze te rennen naar de andere kant van de boomgaard. Quibus rende nog een paar meter mee en kwam toen heel zelfvoldaan teruglopen.
Hij kreeg een aai over zijn bol en ons baasje vertelde hem dat hij het goed had gedaan. Daar heb ik mijn twijfels over,maar ja.

En ik,ik kijk liever door het hek naar schapen.....heb je weleens gezien hoe groot die beesten zijn..van dichtbij.

PEPPER