Heel lang geleden toen ik og een puppy was ging ik uit wandelen in onze tuin. Het was een prachtige voorjaarsdag en bijna alle bloemen stonden in bloei. Al mijn vrienden en makkers weten wel dat er op deze dagen vrolijk gezongen word door onze kleine insectenvrienden. Vooral de bijen die kunnen er wat van. Ik genoot dan ook met volle teugen en mijn staart deed als vanzelf mee.

Neuriend luisterde ik naar een symfonie van ALS DE LENTE KOMT DAN STUUR IK JOU TULPEN UIT AMSTERDAM gespeeld door het bijenorkest en begeleid door wat mijn baasje pissebedden noemt. Die spelen de bassen onder de bloempotten vandaan. Na een paar minuten werd het opeens stil en hoorde ik de grote bijen-baas zeggen."Aan het werk allemaal,geen getreuzel". In een vaart ging hij ervandoor op naar de volgende tuin.

Heel zachtjes begon er iets later weer muziek te klinken. Maar niet zo lang deze keer.De bijen-baas kwam terug en keek heel boos."Wat is dit voor flauwe kul" zei hij. "Ik ben net weg en jullie maken weer muziek". "Dat komt door hem baas" zei een klein bijtje,naar mij wijzend. Hij zwaait de hele tijd met zijn staart en dan kunnen wij niet stil blijven.

Baas-B, zal ik maar zeggen,kwam op mij afvliegen en leef vlak voor mijn neus stilhangen."Kun je dat dirigentstokje niet stilhouden"zei hij.De bijen hebben het veel te druk met andere dingen. Ik keek achterom naar mijn dirigentstokje en zag dat wat hij mij vroeg echt niet zou gaan lukken.Toen werd hij pas echt boos en draaide als een gek rondjes om mijn hoofd. Bijen zijn AU had ik geleerd,maar ik raakte van slag en begon te happen en te grommen. Dat vond Baas-B weer niet leuk en hij prikte in mijn wang,wat hartstikke zeer deed,maar hij was daarna wel verdwenen.

We waren net weer vrolijk aan het musiceren toen mijn baasje riep dat we in de grote mensen wereld gingen wandelen. Kwispelend zat ik te wachten...totdat ze de tuin in kwam lopen en riep."Quibus wat heb jij nou". Waarschijnlijk keen ik niet begrijpend want ze rende naar binnen en kwam terug met een spiegel die ze voor me hield. Wat ik toen zag was zo gek het leek wel of ik in de toekomst kon kijken. Ik zag een hele grote Quibus,althans mijn kop. Die was sinds die morgen twee keer zo groot geworden.

Mooi dat we dus niet zijn gaan wandelen in de grote mensen wereld. In plaats daarvan zijn we naar de dierenarts gereden met de auto. Daar kreeg ik verdorie weer een prik."voor de zekerheid"zei de dierenarts.

Bijen.....vrienden en makkers blijf er vandaan.

Quibus