Vannacht schrok ik wakker uit een gekke droom. In die droom zat ik bovenop een grote vogel en vlogen we hoog in de lucht. Het was een prachtig gezicht die kleine huisjes en hondjes beneden mij. Op een gegeven moment kwam er een vogel naast ons vliegen en hij vertelde mij dat we op weg waren naar een ver land. O,zei ik “maar dat is niet de bedoeling”,”breng mij maar terug hoor”!“naar mijn broertje Pepper en mijn baasjes”. “Nee” zei de buurman vogel. We nemen je mee naar ons land. Daar zijn ook honden en die spreken GROMSKY. Zij zulllen jou wel eens vertellen dat je ons niet zo moet plagen.
Gelukkig werd ik op dat moment wakker en moest gelijk denken aan de vorige middag toen we aan de rivier waren en zoveel lol hadden gehad.

Op dat weiland aan de rivier komen altijd honderden ganzen
bij elkaar om uit te rusten en te eten als ze onderweg zijn naar hun eigen land in de lente en andersom in de herfst.
Dat doen trekvogels nu eenmaal en daar is niets mis mee. Alleen soms komen ze via een binnenplas ook op het grasveld waar wij altijd spelen. En dat vinden de baasjes echt niet leuk. Tenminste dat denk ik, want vroeger vond ik ganzenpoep best wel lekker en nam dan af en toe een hapje en smeerde mijn hele lijf ermee in.
Mijn baasjes liepen vervolgens de rest van de dag met een wasknijper op hun neus. Dat was eerlijk gezegd best een stom gezicht en bovendien gingen ze er ook raar door praten.
Op een dag toen mijn baasje weer met een wasknijper op haar neus liep kwam de postbode langs met een pakketje. Mijn baasje deed de deur open en de postbode begon heel hard te lachen toen hij mijn baasje zag. Hij kon bijna niet meer stoppen.

Nu zijn postbodes toch al niet mijn favoriete bezoekers omdat ze altijd
post bovenop mijn hoofd gooien net als ik lekker op de deurmat lig te dutten.
Vanaf dat moment ben ik dus gestopt met het opeten en rollen in de ganzenpoep en zie ik het als mijn taak om alle ganzen die op ons grasveld komen weg te sturen. Soms ben ik daar wel uren mee bezig hoor! Ze vliegen namelijk snel weg als je blaffend aan komt rennen maar zodra je je omkeert en terug loopt naar je baasje komen ze evenzo vrolijk het grasveld weer oplopen.
Daarom leer ik Pepper nu ook hoe hij ze het beste weg kan jagen zodat we het samen kunnen doen.
Maar ja Pepper vindt het al snel goed. Dan gaat hij lekker zitten kijken hoe ik het doe,en als ik dan terug kom lopen zegt hij. “Goed gedaan jochie”.

QUIBUS